|
Etz is scho widder Weihnachtn doo
und wie jeds Johr sacht mein Moo:
Dassd fei heit inn Chrissbamm schmückst,
und mit dai schäina Stern bestückst.
Und dassdn fei gescheit neistellst in Stumm,
Sonst stäit er widder goar so krumm.
Dassdn fei in Ständer stellst nei
Und schitt fei bloß a Wasser nei.
Und die Stumm mou a sauber sei,
Sunst kenner do die Leit net nei.
Dassd fei inn Glühwein nu dusst kaafn,
Sunst musst speeter numol laafn.
Ich denkmer: Dassd fei, dass fei, des recht mi auf,
des gäid in ganzn Dooch so, des heert si etz auf.
Ich hock mi etz in Stumm:
Und dreh denn Spieß mol um.
Ich sooch ganz schamlos zu mein Moo.
So, und etz bist Du mol droo:
Dassd fei die Gschenke nu backst ei,
und dess muss onständi gmacht sei.
Dassd fei dernoch net vergisst, an die Woo
muss iberoll a Schleifla droo.
Wall wemmer des die Kinner gehm,
Will er mir net vor denna scheem.
Und dass fei, wennst do ferti bist,
dess Kichn putzn net vergisst.
Obber net bloß oberflächli drieber,
sondern die Schränk inna, des is mer lieber.
Wennst grod bist beim Putzn drieber,
kannst dann in Schlofstumm a glei nieber.
HOLT! Schreit pletzli auf, mein Moo
woss soll i denn NU olles doo.
Ich sooch ganz frech: Ach, wasst wos Franz:
Dann hulst beim Metzger nu die Gans.
Und willst dann immer nu wos machen,
find i schon nur a poor Sachn.
Mei Moo, auf amol mit routn Kupf
hockt sie hie und schnappt nach Luft.
Dees hätt er nemli niemols dacht,
dass sei Fraa mol suwos sacht.
Ganz klaalaut isser etz, mein Moo,
Fast kanner aan scho widder leid do.
Er sacht: Ich pack etz mol die Gschenke zam,
Und dann huller der rei in Bamm.
Ich stell dern glei in Ständer nei,
Und schitt a nu ess Wasser nei.
Blouß des Schmückn kann i net,
Wennst mer hilft, dees wär fei nett.
Woss iss denn mit´n Franz bloß gscheeng,
A su hob i denn lang nimmer gseng.
Ich solch erleichtert zu mein Moo:
Dess kemmer ja mitnander doo.
Obber ans merk der glei:
Sooch bloos nemmer DASSD FEI
Gedichtet von Sandra Schmidt |